Segritta

Najgorsze, co może trafić się kobiecie to partner z kompleksami. Naprawdę może już być brzydki i głupi, ale bardziej niebezpieczne od piwnego brzucha i IQ 20 są właśnie kompleksy, które trzymają faceta w ciągłym lęku przed światem i koniec końców prowadzą do agresji – a to słownej, a to emocjonalnej, a to fizycznej… Tacy ludzie są terrorystami wiecznie ukrywającymi swoje prawdziwe ja przed innymi i stosującymi najbardziej perfidne metody uprzykrzania życia swoim bliskim. I tak naprawdę nikt nie będzie dla nich równie ważny jak oni sami. Niestety trudno czasem takiego zakompleksionego samca rozpoznać od razu, bo się skrzętnie ukrywają. Udają kogoś zupełnie innego w pierwszym etapie znajomości.

Na szczęście są pewne symptomy zakompleksienia i dzięki nim możecie już na pierwszej randce rozszyfrować, co siedzi w głowie waszego aktualnego bolka.

ZASADA TRZECH DNI. Mój Idol z serialu „How I Met Your Mother” - Barney Stinson, którego metody uwodzenia zawsze są błyskotliwe i skuteczne, raz jedyny zawiódł mnie, wtapiając z popieraniem przestarzałego mitu o konieczności odczekania trzech dni, zanim zadzwoni się do nowo poznanej kobiety. Że niby to wzmaga jej ciekawość i udowadnia jej, że facetowi za bardzo nie zależy, co ma ją napalić na niego jeszcze bardziej. Bzdura.

Jeśli facet bierze od Ciebie numer telefonu, czego czynić wcale nie musi, może to oznaczać tylko dwie rzeczy: albo jest PUA i ćwiczy wydobywanie telefonów od lasek – albo jest na Ciebie napalony. I to pewnie tak, jak już nigdy później nie będzie. A to z kolei sprawia, że ma ochotę na spotkanie z Tobą jak najszybciej. Facet pewny siebie robi to, na co ma ochotę, więc albo nie zadzwoni wcale (bo mu się odwidziało) albo zrobi to następnego dnia (jeśli nie od razu). Jeśli Twój adorator dzwoni po trzech dniach, możesz mieć pewność, że masz do czynienia z zakompleksionym samcem, który dla bezpieczeństwa trzyma się wyuczonej regułki zasłyszanej przy piwie od kumpla informatyka.

CIĄGŁA POTRZEBA IMPONOWANA CI. Zwykły burak będzie ciągle wspominał o swojej kasie i znajomościach. Bardziej wysublimowany zakompleksiony samiec będzie po prostu próbował zabłysnąć swoimi osiągnięciami, zasadami i obeznaniem w różnych dziedzinach – począwszy od polityki, przez psychologię aż do literatury. Na każdy temat będzie miał swoje zdanie, poparte oczywiście autorytetami, doświadczeniami własnymi i niepodważalną logiką. Facet pewny siebie bardziej będzie zainteresowany Twoim zdaniem na powyższe tematy. Będzie pytał, słuchał i dawał Ci nowe wyzwania w dyskusji. On niczego nie musi Ci udowadniać. Sama się w swoim czasie dowiesz, jakie ma poglądy i wizję świata. Generalnie dla pewnego siebie faceta obiektem zainteresowania jesteś Ty – a nie jego obraz w Twoich oczach.

PROBLEMY Z RODZINĄ. To nawet niekoniecznie jest symptom zakompleksienia, co jego przyczyna. Ale jakikolwiek nie byłby związek przyczynowo-skutkowy, narzekanie na relacje w rodzinie i trudne dzieciństwo powinny zapalić Ci alarmową diodę „uwaga - kompleksy”. Faceci z kiepskim kontaktami z rodzicami, nieumiejący się z nimi dogadać i biadolący na kiepskie wychowanie zaserwowane przez tatusia czy mamusię, najczęściej wyrastają na fochastych samców, niedopieszczonych pantoflarzy albo zwyczajnie powielają patologiczny model własnej rodziny. Wiem, że to nie ich wina, ale tu nie ma miejsca na litość. No, chyba, że należysz do grona masochistek, co to uwielbiają niszczyć sobie życie egocentrycznym partnerem.

WZOROWANIE SIĘ NA STEREOTYPOWYCH MODELACH SAMCÓW. Będzie pił czystą wódkę bez popitki, choć w istocie woli białe wino. Będzie pił dalej nawet wtedy, gdy już jest nawalony. Powie Ci, że miał setki kobiet i nie umie się angażować. Samochodem będzie ruszał z piskiem opon. A jak mu powiesz, że jest uroczy, to się oburzy, że facet to może być co najwyżej czarujący. A. I strzeli focha, jeśli wygrasz z nim bilard albo w szachy. Właściwie w cokolwiek nie wygrasz, strzeli focha i wykpi się, że „od lat nie grał, a w ogóle to jest już pijany no i dał Ci też fory”. Zakompleksiony facet ma też problem z przyznaniem się do zauroczenia. Przeważnie nie wspomina o temacie albo wręcz podkreśla, że wcale ale to wcale nie myśli o Tobie poważnie. Po prostu jakoś tak nie ma co robić ostatnio, to dzwoni codziennie i spędza z Tobą każdą wolną chwilę.

NISKI WZROST. Nie poznałam jeszcze faceta, który byłby niski i nie miał z tego powodu kompleksu. A mi ten niski wzrost zupełnie nie przeszkadza. Nawet często go nie zauważam, dopóki delikwent sam tematu nie wygrzebie i nie ujawni swojej słabości. Całkiem niedawno zdarzyło mi się spotkać kilka razy z dość młodym facetem. Było bardzo fajnie do momentu, w którym użyłam sformułowania „zrozumiesz, jak urośniesz”. Oczywiście miałam na myśli jego wiek, co z resztą logicznie wynikało z kontekstu. Niestety kolega zrozumiał mnie zupełnie inaczej i prawie się obraził, że krytykuję jego niski wzrost, z którym przecież nic nie może zrobić..

LĘK PRZED CISZĄ. Potrzeba jej zapełnienia. Cisza to bardzo przydatne narzędzie w rozmowie i w poznawaniu drugiej osoby. W naszej, szybkiej kulturze jednak jest ona często niedoceniana i czasem nawet budzi ten głupi lęk na zasadzie „oj… cisza zapanowała… nie mamy najwyraźniej o czym rozmawiać… muszę to naprawić”. Mój ulubiony francuski wykładowca jeszcze z czasów Segritty w Paryrzu opowiedział nam kiedyś ciekawą historię o spotkaniu z kulturą chińską (choć mogę coś mylić..). Otóż tam, jeśli komuś zadasz pytanie, przeważnie spotykasz się z trwającą parę sekund ciszą. Ta cisza jest oznaką szacunku dla rozmówcy i ma sygnalizować, że pytanie zostało wzięte pod rozwagę a odpowiedź na nie jest przemyślana. Brak tej krótkiej nawet fazy milczenia odbierany jest jako zniewaga. U nas, w kulturze europejskiej jest często odwrotnie. Jeśli ktoś nie udziela od razu odpowiedzi na nasze pytanie, posądzamy go o niepewność, kłamstwo, brak skupienia. Nie ma nic złego w żadnym z tych podejść, ale warto zdać sobie sprawę, że naszymi odruchami kieruje kultura i środowisko, które nas wychowały. I nie zawsze warto grzecznie podążać za schematem. Czasem cisza, choć może budzić niepokój, jest naturalnym i potrzebnym elementem poznawczym.

Ludzie zakompleksieni często przerywają rozmówcy, zamiast pauz stosują zapychacze w postaci „yyy”, mówią szybko. Jeśli na jakieś radykalne twierdzenie takiej osoby zareagujesz ciszą, prawdopodobnie speszysz ją tym i skłonisz do zmiany lub załagodzenia tej radykalności w zdaniu. Na przykład kiedy Bolek mówi, że „partia X to głupie chamy, nie uważasz?” a Ty nie zareagujesz na to stwierdzenie natychmiastowym potwierdzeniem lub zaprzeczeniem, Bolek doda „oczywiście nie wszyscy z partii X to chamy…”.

Kompleksy (oczywiście w potocznym tego słowa znaczeniu, bo o takich tu pisałam) to nie to samo co nieśmiałość. Nie powinno się też wpadać w pułapkę myślenia, że posiadanie jakichkolwiek kompleksów czyni z nas istoty gorsze. Każdy ma jakieś cechy, których w sobie nie lubi i które wywołują wstyd. Sęk w tym, żeby taki nasz kompleks nie zdominował życia, nie zniekształcił spojrzenia na świat i nie wpłynął zbyt mocno na relacje z otoczeniem.